| |
เชิงตะกอน หน้าพระเมรุ
เชิงตะกอนโดยเดี่ยวกลางพงหญ้า รอคอยคนเข้ามาทำการเผา
ผ่านเวลาหลายศพแล้วศพเล่า เพื่อสอนเราให้รู้จักธรรมดา
ปริศนาแห่งธรรมะที่เล่าขาน คนสืบสานผ่านกาลเวลา
ระคนทุกข์ปะปนเศร้าเคล้าน้ำตา ธรรมดามีเกิดแก่และเจ็บตาย
ศพทุกศพที่ผ่านเชิงตะกอน ท่านได้สอนสัจธรรมเปี่ยมความหมาย
อันโลกเรามีเกิดแก่และเจ็บตาย ที่โบราณสอนไว้ว่าธรรมดา
อันร่างกายมีรูปโฉมที่สุดสวย อีกทั้งรวยอำนาจวาสนา
เมื่อตายไปเอาอะไรไปได้นา ได้เพียงฝากล่องไม้พอดีตัว
เมื่อตอนตายมิได้ทิ้งคุณความดี ทั้งชีวีมีแต่ทำกรรมความชั่ว
เดือดร้อนลูกเดือดร้อนหลายร้อนไปทั่ว ก็เที่ยวมัวแต่สรรหาคุณความดี
มาสรรเสริญเยินยอให้พ่อพระ กลบเกลื่อนประลัยกรรมกระทำนี้
เพื่อส่งศพไปสู่ภพที่ดี แต่บาปนี้แยกกับบุญอย่างชัดเจน
คนที่ทำใจไม่ได้ถึงสลบ เมื่อเคลื่อนศพไปสู่องค์พระเมรุ
เพื่อปกปิดศพถูกเผาอุ.บาทว์แสน เป็นกรรมเวรคนทำชั่วชั่วชีวี
เดือดร้อนญาติหาเงินมาจัดงาน ให้อลังการสมศักดิ์ศรี
กลายเป็นกรรมเพราะฟุ้งเฟ้ออวดของดี ผลบุญมีเพียงของเราที่ติดตัว |
|
ที่มั่นสุดท้ายของทุกคน (กองเกวียนคนทุกข์ บทที่ ๑๒) 
